Relatietherapie werkt niet als je vooral wilt dat je partner verandert.
Ik zie het wekelijks in mijn praktijk.
Partners die vastzitten in boosheid, eindeloze verwijten of zich juist helemaal terugtrekken.
Niet omdat ze niet willen veranderen.
Maar omdat ze de veiligheid nog niet voelen om uit dat patroon te stappen.
Als je gekwetst bent, is de reflex logisch.
Je wijst naar de ander.
Jij deed dit. Jij zei dat. Jij was er niet.
En soms zijn er inderdaad keuzes gemaakt die het vertrouwen diep hebben geschaad.
Dingen die echt pijn doen.
Maar je kunt niet herstellen van kwetsuren door de schuld bij één partner te blijven leggen.
Het lost de afstand niet op.
Veiligheid creëer je samen.
En die ontstaat pas als beide partners bereid zijn naar hun eigen aandeel te kijken.
Naar hun eigen gedrag in de dynamiek.
Ik weet hoe ontzettend spannend dat is.
De spanning tussen “ik ben diep gekwetst” en “ik moet naar mijn eigen aandeel kijken” is enorm.
Zeker als je eerder in je leven afstemming hebt gemist. Of als je dingen hebt meegemaakt waardoor vertrouwen heel spannend is geworden.
Het vraagt moed om dan toch iets anders te doen.
Om verantwoordelijkheid te nemen voor jouw stuk van de relatie.
Zonder die bereidheid blijven jullie vastzitten.
En mét die bereidheid ontstaat er ruimte voor herstel. En voor een nieuwe weg.
In mijn sessies bied ik een oordeelloze ruimte waar alles er mag zijn.
Een setting waarin jullie die afstemming weer veilig kunnen ervaren.
Niet door te wijzen, maar door samen te dragen.
Herken je die spanning tussen verwijten en verantwoordelijkheid?
Stuur me gerust een berichtje als je daar stappen in wilt leren zetten.
Liefs,
Anne-Brit 💛
